ژاپنی ها عاشق ماهی تازه هستند . اما آب های ژاپن سال هاست که ماهی تازه ندارد . بنابراین برای غذا رساندن به جمعیت ژاپن قایق های ماهی گیری ، بزرگ تر شدند و مسافت های دورتری را پیمودند .

ماهی گیران هر چه مسافت طولانی تری را طی می کردند به همان میزان آوردن ماهی تازه بیشتر طول می کشید .
اگر بازگشت بیش از چند روز طول می کشید ماهی ها دیگر تازه نبودند و ژاپنی ها مزه این ماهی را دوست نداشتند .
برای حل این مسئله ، شرکت های ماهی گیری فریزرهایی در قایق تعبیه کردند .
آنها ماهی ها را می گرفتند آن ها را روی دریا منجمد می کردند .
فریزرها این امکان را برای قایق ها و ماهی گیران ایجاد کردند که دورتر بروند و مدت زمان طولانی تری را روی آب بمانند .
اما ژاپنی ها مزه ماهی تازه و منحمد را متوجه می شدند و مزه ماهی یح زده را دوست نداشتند .
بنابر این شرکت های ماهی گیری مخزن هایی را در قایق ها کار گذاشتند و ماهی ها را در مخازن آب نگهداری می کردند .
ماهی ها پس از کمی تقلا آرام می شدند و حرکت نمی کردند . آنها خسته و بی رمق ، اما زنده بودند .
متاسفانه ژاپنی ها هنوز هم می توانستند تفاوت مزه را تشخیص دهند .
زیرا ماهی ها روزها حرکت نکرده و مزه ماهی تازه را از دست داده بودند .
باز هم ژاپنی ها مزه ماهی تازه را نسبت به ماهی بی حال و تنبل ترجیح می دادند .
پس شرکت های ماهی گیری به گونه ای باید این مسئله را حل می کردند .
آن ها چطور می توانستند ماهی تازه بگیرند ؟
اگر شما مشاور صنایع ماهی گیری بودید چه پیشنهادی می کردید ؟

 ادامه مطلب...